حسرت

 ای کاش اصلا به این دنیای سرد وبی روح نمی اومدم

نه باورم نمیشه که تو منو از یادببری

تولدم شد بی وفا ، از تو نیومد خبری

چشمای من خشک شد به در ، حالا کی بی وفاتره ؟

بال و پرش دادم ولی دیگه واسم نمی پره

اینو بدون دستای من گرمی دستاتو می خواد

تو رو به عشقمون قسم اون روزا رو یادت بیاد

حتی دیگه خدامون هم به دادمون نمی رسه

گریه نکن که دستمون به دست هم نمی رسه

تورو خدا بهش بگین صبر منم سر اومده

خدا به من بگو چرا خوشی به من نیومده ؟

بهش بگین سراغشو از کس و ناکس می گیرم

بهش بگین اگه نیاد تو انتظارش می میرم

آخه چرا نگاه اون چنگی به دل نمی زنه

می گن یکی تو قلبشه ، جونمو آتیش می زنه

فقط خدا ازت می خوام دست توی دستاش بذارم

جز آرزوی دیدنش هیچ آرزویی ندارم

بازم می گم دوستت دارم ، کاش عشقمون جون بگیره

برگرد بیا به کلبمون تا سر و سامون بگیره

ببخش اگه قسمت نشد تو ی چشات نگاه کنم

یا سر رو شونت بذارم اسم تورو صدا کنم

تو هم منو بذار برو اما بدون رسمش نبود

جز تو آخه کی رو دارم ، دلیل رفتنت چی بود ؟  

اونکه نخواست پیشم باشی باید خودش صبرم بده

خدا گرفتی عشقمو ، جواب قلبمو بده

حتی دیگه خدامون هم به دادمون نمی رسه

گریه نکن که دستمون به دست هم نمی رسه

تورو خدا بهش بگین صبر منم سر اومده

خدا به من بگو چرا خوشی به من نیومده ؟

بهش بگین سراغشو از کس و ناکس می گیرم

بهش بگین اگه نیاد تو انتظارش می میرم

آخه چرا نگاه اون چنگی به دل نمی زنه

می گن یکی تو قلبشه ، جونمو آتیش می زنه

فقط خدا ازت می خوام دست توی دستاش بذارم

جز آرزوی دیدنش هیچ آرزویی ندارم

بازم می گم دوستت دارم ، کاش عشقمون جون بگیره

برگرد بیا به کلبمون تا سر و سامون بگیره

اندكي صبر سحر نزديك است.....

واسه منی که دلتنگم از زندگی دلگیرم
بهتره سفر کردن وگرنه اینجا میمیرم

در گذر از هر گذری
خبر نبود از خبری
نه زنده بود زندگی
نه مرگ را بود اثری
نه ارزش گلایه ای
نه فرصتی به چاره ای
چه میتوان دوا نمود به قلب پاره پاره ای

از هیچ راه افتادم دلو به جاده ها دادم
از یاده همه رفته سردرگم و آشفته

نه در گذرگاه کسی
نه جنبش خار و خسی
نه پر زدن در قفسی
نه منتظر همنفسی
گفتم از چه میترسی
آخرش یه راهی هست
آخرش مگه رنگی
بدتر از سیاهی هست
بدتر از سیاهی هست

سهم دل ما این بود آلوده و بیهوده تا بوده همین بوده

نه روسفید پیش یار
نه سرفراز در دیار
ببین چگونه گم شد این
سواره عشق در غبار

راه افتادم و هی رفتم شاید دلم کمی واشه
به عشق ایکه یه جور امروز زود بگذره فردا شه
به امیدی که تا فردا نور امیدی پیدا شه

زندگیم تا الان همش بوده  عذاب و بس، یاد گرفتم که برم

 جلو عصا به دست حس میکردم که به انتها رسیده طاقت،

خودمو رها کردم و زدم به سیم آخرفکر میکردم تموم شده

دیگه دوره  پاکی ، وقتی دیدمت  فهمیدم تو این کره خاکی

میشه هنوزم دوست داشت و  عشق نمرده، فهمیدم  اینو 

 که زندگیم چشم نخوردهمون عشقو باتومیخوام چونکه تو 

دل بقیه مُرد، این دل ساده ام شکست و بخیه خورد باید که 

 نور این دلم حالابتابه روتو،عوض نمیکنم باغریبه یه تار  موتو

بر اثر سانحه ی دلخراش ......................

با سلام به همه ی دوستان عزیزی که تو این مدت تنهارو تنها

 نگذاشتنخیلی سخته نوشتن اونم از تنها بودن الان که این

 رو مینویسم تنها زیرخروارها خاکه میگفت روی سنگ قبرم

 بنویسید تنها بود کمرش زیر بار غم شکسته بود اهل زمین

 بود ولی کسی او را درک نکردبا همه کس بودو با هیچکس

 نبودخوشحال بود در حالی که غمگین بودحضورعزیزان  در

 مراسم ختم باعث شادی بازماندگان آن مرحوم میباشدالتماس

 دعااز همه شما دوستان عزیز

  ای خـدا، ای خـدا، ای خـدا

         دیـگه دنیا واسـه من تـاریکه

          زندگی کوره ، رهی باریکه

                                        آخـر قصـه ی مـن نـزدیـکه

                                        این منـم از همه جا وا مانده

         از همــه مــردم دنیـا رانـده

         رانـده و خسـته و تنها مانده

                                  ای خـدا، ای خـدا، ای خـدا

                                      عشــق بـی غـم تـوی خـونه

                                      خـنـده هـای بـچـــــه گـونـه

        بـــه دلـــــــــم شـــــد آرزو

        بــــــازی عمــرم و باختــم

                                      کـــــاخ امیــدی که ساختـم

                                      عـــاقبت شــــد زیـــرو رو

                              ای خـدا، ای خـدا، ای خدا

ای کاش...

ای کاش برای یک بارم که شده جرات گفتن این حرف که بی تو نمیتونم زندگی کنم رو داشته باشم...

ای کاش میشد برای یک بارم که شده از دلم برات می گفتم...

ای کاش برای یک بارم که شده تو چشمم نگاه می کردی و احساس منو می فهمیدی که از دست دل سنگت چی میکشم...

ای کاش مثل آسمون صاف همیشه صاف بودی و هیچ وقت برای این دل تنگم ابری نمیشدی...

ای کش ما مثل خورشیدوماه نمی بودیم که هیچ وقت به هم نمیرسند...

ای کاش صورت همه ی آدمها گواه دلشون رو میداد تا هرگز این اشتباه رو نمیکردم...

ای کاش زندگی اینقدر با من لج نمیکرد...

ای کاش عشق همیشه پاک می ماندوعاشقی جرم نمی شد...

ای کاش هیچ کس طاقت دیدن ابری شدن کسی دیگر را نمی داشت...

ای کاش کسی غرور کسی دیگر را نمی شکست چون شکستن غرور خیلی سخته...

ای کاش همه ی عاشقا به مرادشون یعنی معشوق می رسیدن و دیگر افسانه ی به نام لیلی و مجنون و... تکرار نمی شد...

ای کاش هیچ کس مثل من نا امید نمی شد و هزار ای کاش دیگر...

به رسم یادو یادگار از زندگیش میرم کنار

الهی هرکی باهاشه همه ی زندگیش باشه

ما که محبت نداشتیم الهی مهربون باشه

هرکی که عاشقش میشه اهل دو رنگی نباشه

آخه اونم یه آدمه نکنه دلش شکسته شه

مثل آیینه صاف باشه مثل هوا نفس باشه

زندگی سخت شده برام از وقتی فهمیدم میره

دل ما ارزشی نداشت هرجامیره خوشبخت بشه

نمی خوام  نفرینش کنم آخه اونو دوسش دارم

فقط میتونم که بگم فراموشش نمیکنم

شاید که قسمتم اینه همش باید حرس بخورم

همش باید در فراقش هی آه و افسوس بخورم

خنده بر لب مزنیم تا کس نداند راز ما

ورنه این دنیا که ما دیدیم خندیدن نداشت

سلام بر تو که گذران زندگی فقط بهانه ای است برای ارزوی دیدار تو

حتی خورشید هم به امید زیارت جمال توست که هر روز در اسمان

هویدا است .می دانم که خوب میدانی چرایی بی قراری زبانه

شعله های شفق بر بیکرانه اسمان راتو بگو چه کنم با این همه

رسوب غم غروب غریبانه که هر غروب بیشتر بر دلم سنگینی

می کند . به خدا که دگر اشک هم یارای زدودن ان را ندارد .

ای درخشان ترین ستاره اسمان شبهای تار ر من ، دگر این بغض

خسته هم بعد از این همه صبر، طاقتش طاق شده و دیری است

که قطره های اشک بی قراری نوازشگر گونه هایم است .

چه کنم  که اشک قشنگ ترین بهانه است برای گفتن از بی تو

بودن ، برای بیان دلتنگی و برای بیان غربت . خوب می دانی

که فقط یک نیم نگاهت ، دوباره خواهد رویاند شقایق پرپر شده

باغ دل رسوایم را، و می دانم که می بینی اظطراب ندیدن را در

چشمان بی قرارم و می شنوی حسرت نبودنت را از سکوت

خاکستری نگاهم و باز رخ نمی نمایی . معنی باران

چگونه التماست کنم که بیایی و حجم انبوه تنهایی ام را سیراب کنی ؟!

می خواهم برایت بنویسم. اما مانده ام که از چه چیز و از چه کسی بنویسم؟

مجبور به زیستن هستم...

از تو بنویسم که قلبت از سنگ بود یا از خودم که شیشه ای بی حفاظ بودم؟

 از چه بنویسم؟

از دلم که شکستی، یا از نگاه غریبه ات که با نگاهم آشنا شد؟

ابتدا رام شد، آشنا شد و سپس رشته مهر گسست و رفت و ناپیدا شد.

از چه بنویسم؟

از قلبی که مرا نخواست یا قبلی که تو را خواست؟

شاید هم اگر در دادگاه عشق محاکمه بشویم،

دادستان تو را مقصر نداند و بر زود باوری قلب من که تو را بی ریا و مهربان انگاشت اتهام بزند.

شاید از اینکه زود دل بسته شدم و از همه ی وابستگی ها بریدم تا تو را داشته باشم

به نوعی گناهکاری شناخته شدم

نه!نه! شاید هم گناه را به گردن چشمان تو بگذارند که هیچ وقت مرا ندید،

یا ندیده گرفت چون از انتخابش پشیمان شده بود. عشقم را حلال کردم تا جان تو را آزاد کنم

که شاید دوری موجب دوستی بیشترمان بشود و تو معنای ((دوست داشتن))را درک کنی…

امّا هیهات…. که تو آن را در قلبت حس نکردی و معنایش را ندانستی…

از من بریدی و از این آشیان پریدی…

وقتی مردم مرا در قبر سياهي بگذاريد تا همه بدانند در سياهي ترين تاريکي ها جان باخته ام.

هر گاه در جاي قبر من ترديد داشتيد قطعه سنگي را از کوه بغلتانيد هر جا آرام

گرفت بدانيد آنجا قبر من است.

دستانم را از تابوت بيرون بگذاريد تا همه بدانند به آنچه خواستم نرسيدم.

چشمانم را باز بگذاريد تا همه بدانند تا آخرين لحظه چشم انتظار مانده ام.

موهايم را پريشان بگذاريد تا همه بدانند در اين دنيا هيچ اميد و آرزويي نداشتم.

بوته گلي وحشي در تابوتم بگذاريد تا به جاي معشوقم همراهم باشد.

تکه يخي روي قلبم بگذاريد تا با تابش آفتاب،آب شود و به جاي عزيزم برايم بگريد.

شايد ديگر مرا نشناسي!شايد مرا به ياد نياوري ، اما من خوب تو را ميشناسم . ما همسايه شما بوديم و شما همسايه ما و همه مان همسايه خدا.
يادم مي آيد گاهي وقت ها مي رفتي و زير بال فرشته ها قايم ميشدي . و من همه آسمان را دنبالت ميگشتم، تو مي خنديدي و من پشت خنده ها پيدايت ميکردم.
خوب يادم هست که آن روزها عاشق آفتاب بودي . توي دستت هميشه قاچي از خورشيد بود ، نور از لاي انگشت هاي نازکت ميچکيد . راه که ميرفتي ردي از روشني روي کهکشان مي ماند.
يادت مي آيد؟گاهي شيطنت مي کرديم و مي رفتيم سراغ شيطان.تو گلي بهشتي به سمتش پرت ميکردي و او کفرش در مي آمد . اما زورش به ما نمي رسيد . فقط ميگفت: همين که پايتان به زمين برسد ، ميدانم چطور از راه به درتان کنم.
تو شلوغ بودي ، آرام و قرار نداشتي . آسمان را روي سرت ميگذاشتي و شب تا صبح از اين ستاره به آن ستاره مي پريدي و صبح که ميشد در آغوش نور به خواب ميرفتي.
اما هميشه خواب زمين را ميديدي . آرزويي، روياهاي تو را قلقلک ميداد. دلت ميخواست به دنيا بيايي و هميشه اين را به خدا مي گفتي و آن قدر گفتي و گفتي تا خدا به دنيايت آورد . من هم همين کار را کردم ، بچه هاي ديگر هم ، ما به دنيا آمديم و همه چيز تمام شد .
تو اسم مرا از ياد بردي و من اسم تو را . ما ديگرنه همسايه هم نبوديم و نه همسايه خدا. ما گم شديم و خدا را گم کرديم ...........
دوست من ، همبازي بهشتي ام ! نمي دانم چقدر دلم برايت تنگ شده . هنوز آخرين جمله خدا توي گوشم زنگ ميزند: از قلب تو تا من يک راه مستقيم است، اگر گم شدي از اين راه بيا.
بلند شو ، از دلت شروع کن . شايد دوباره همديگر را پيدا کنيم

مهربانم، ای خوب

یاد قلبت باشد یک نفر هست که اینجا

بین آدمهایی که همه سرد و غریبند با تو

تک و تنها، به تو می اندیشد

و کمی

دلش از دوری تو دلگیر است

مهربانم ای خوب

یاد قلبت باشد، یک نفر هست که چشمش

به رهت دوخته ، بر درمانده

و شب و روز دعایش این است

زیر این سقف بلند، هر کجا هستی، به سلامت باشی

و دلت همواره، محو شادی و تبسم باشد

مهربانم ای خوب

یاد قلبت باشد، یک نفر هست که دنیایش را

همه هستی و رویایش را

به شکوفایی احساس تو پیوند زده

و دلش می خواهد لحظه ها را با تو به خدا بسپارد

مهربانم ای خوب

یک نفر هست که با تو

تک و تنها با تو

پر اندیشه و شعر است و شعور

پراحساس و خیال است و سرور

مهربانم این بار یاد قلبت باشد

یک نفر هست که با تو به خداوند جهان نزدیک است

و به یادت هر صبح گونه سبز اقاقی ها را

از ته قلب و دلش می بوسد

و دعا می کند این بار که تو

با دلی سبز و پر از آرامش، راهی خانه خورشید شوی

و پر از عاطفه و عشق و امید

به شب معجزه و آبی فردا برسی .

شبی از پشت یک تنهایی نمناک و بارانی ، ترا با لهجه ی گل های نیلوفر صدا کردم

تمام شب برای با طراوت ماندن باغ قشنگ آرزوهایت دعا کردم

پس از یک جستجوی نقره ای

در کوچه های آبی احساس

تو را از بین گل هایی که در تنهایی ام رویید ، با حسرت جدا کردم

و تو در پاسخ آبی ترین موج تمنّای دلم گفتی

دلم حیران و سرگردان چشمانی است رویایی

و من تنها برای دیدن زیبایی آن چشم

تو را در دشتی از تنهایی و حسرت رها کردم

همین بود آخرین حرفت

و من بعد از عبور تلخ و غمگینت

حریم چشم هایم را به روی اشکی از جنس غروب ساکت و نارنجی خورشید وا کردم

نمی دانم چرا رفتی

نمی دانم چرا ، شاید خطا کردم

و تو بی آن که فکر غربت چشمان من باشی

نمی دانم کجا ، تا کی ، برای چه ،

ولی رفتی و بعد از رفتنت

باران چه معصومانه می بارید

و بعد از رفتنت یک قلب دریایی ترک برداشت

و بعد از رفتنت رسم نوازش در غمی خاکستری گم شد

و گنجشکی که هر روز از کنار پنجره

با مهربانی دانه بر می داشت

تمام بال هایش غرق اندوه غربت شد

و بعد از رفتن تو آسمان چشم هایم خیس باران بود

و بعد از رفتنت انگار کسی حس کرد من بی تو

تمام هستی ام را از دست خواهد رفت

کسی حس کرد من بی تو

هزاران بار در هر لحظه خواهم مرد

و بعد از رفتنت دریا چه بغضی کرد

کسی فهمید تو نام مرا از یاد خواهی برد

و من با آن که می دانم تو هزگز یاد من را

با عبور خود نخواهی برد

هنوز آشفته ی چشمان زیبای توام

برگرد !

ببین که سرنوشت انتظار من چه خواهد شد

و بعد از این همه طوفان و وهم و پرسش و تردید

کسی از پشت قاب پنجره آرام و زیبا گفت :

تو هم در پاسخ این بی وفایی ها بگو

در راه عشق و انتخاب آن خطا کردم

و من در حالتی ما بین اشک و حسرت و تردید

کنار انتظاری که بدون پاسخ و سردست

و من در اوج پاییزی ترین ویرانی یک دل

میان غصه ای از جنس بغض کوچک یک ابر

نمی دانم چرا ؟ شاید به رسم و عادت پروانگی مان باز

برای شادی و خوشبختی باغ قشنگ آرزوهایت دعا کردم

عميق ترين درد در زندگي مردن نيست ،
بلکه نداشتن کسي است که الفباي دوست داشتن را برايت تکرار کند و تو از او رسم محبت بياموزي .
عميق ترين درد در زندگي مردن نيست ،
بلکه گذاشتن سدي در برابر رودي است که از چشمانت جاري است.
عميق ترين درد در زندگي مردن نيست ،
بلکه پنهان کردن قلبي است که به اسفناک ترين حالت شکسته شده .
عميق ترين درد در زندگي مردن نيست ،
بلکه نداشتن شانه هاي محکمي است که بتواني به آن ها تکيه کني و از غم زندگي برايش اشک بريزي .
عميق ترين درد در زندگي مردن نيست ،
بلکه ناتمام ماندن قشنگترين داستان زندگي است که مجبوري آخرش را با جدائي به سرانجام رساني .
عميق ترين درد در زندگي مردن نيست ،
بلکه نداشتن يک همراه واقعي است که در سخت ترين شرايط همدم تو باشد .
عميق ترين درد در زندگي مردن نيست ،
بلکه به دست فراموشي سپردن قشنگ ترين احساس زندگي است .
عميق ترين درد در زندگي مردن نيست ،
بلکه يخ بستن وجود آدم ها و بستن چشمها است.

تو می‌دانی كه من هرگز به خود نیندیشیدم، تو می‌دانی و همه می‌دانند كه من حیاتم، هوایم، همه خواسته‌هایم به خاطر تو و سرنوشت تو و آزادی تو بوده است. تو می‌دانی و همه می‌دانند كه هرگز به خاطر سود خود گامی برنداشته‌ام، تو می‌دانی و همه می‌دانند كه نه ترسویم نه سودجو! تو می‌دانی و همه می‌دانند كه من سراپایم مملو از عشق به تو و آزادی تو و سلامت تو بوده است، و هست و خواهد بود. تو می‌دانی و همه می‌دانند كه دلم غرق دوست داشتن تو و ایمان داشتن تو است. تو می‌دانی و همه می‌دانند كه من خودم را فدای تو كرده ام و فدای تو می‌كنم كه ایمانم تویی و عشقم تویی و امیدم تویی و معنی حیاتم تویی و جز تو زندگی برایم رنگ و بویی ندارد. طمعی ندارد. تو می‌دانی و همه می‌دانند كه شكنجه دیدن به خاطر تو، زندان كشیدن برای تو و رنج كشیدن به پای تو تنها لذت بزرگ من است. از شادی تو است كه من در دل می‌خندم. از امید رهایی توست كه برق امید در چشمان خسته‌ام می‌درخشد، و از خوشبختی تو است كه هوای پاك سعادت را در ریه‌هایم احساس می‌كنم.